Sulu Köfte.

Teyzemiz bir keresinde öyle bir sulu köfte yapmıştı ki Dedemle beraber bayıla bayıla yemiştik.Teyzem görüp görebileceğiniz en ilginç aşçılardan biridir.Kendisi herhangi bir tarifi uygulamak istediğinde öncelikli olarak dünya kadar kitabı okur, inceler.En sonunda kendi kafasına göre tüm tariflerden anladığını sentezleyerek uygular..Sulu köfteyi de aynen bu şekilde yapmıştı.

Hah şimdi kalkayım da bir sulu köfte yapayım dediğim hiç aklımda yoktur.Fakat teyzemin bu tarifinden sonra bu sulu köfte aklımdan çıkmadı gitti.Ancak teyzem nedense bir türlü tarifi nasıl yaptığını hatırlayamadı..

Ben o gün neyse ki yanındaydım ve hangi kitapları karıştırdığını gördüm.

Temel olarak Selin Kutucular'ın "Büyük Ada Yemekleri" kitabından uyguladığını düşünüyorum.Hatta eminiz artık..Çünkü uyguladığımız tarif tam anlamıyla Teyzeminkinin lezzetinde..Köftenin ölçülerini ve tarifini biz biraz değiştirdik..

Domatesin hakkını vermek lazım.

Bizim evde çorba içilmeden bir akşam yemeği yendiğini söyleyemem. Evet biz kesinlikle çorbacı bir aileyiz. Annemin menüsü ise patatesten kerevize, yoğurtlu çorbadan tarhanaya oldukça geniş bir yelpazeye sahiptir. Ama mevsim domates mevsimiyse, hepimizin favorisi kesinlikle domates çorbasıdır.Yıllar yıllar boyunca içine kaşar da atarak, sofrada türlü mücadele örnekleri sergilesek de , son senelerde tercihimiz kaşar yerine krutondur*. Bu çorba evimizde her piştiğinde ve akşam babam bu çorbadan bir kaşık alıp, mest olduğunda, ilk önce “bu çorbayı kim yaptı” diye sorar. Bahar ya da benim yapmadığımız kesindir ama sanırım babam eve meşhur bir şefin uğrayıp uğramadığını merak ediyor olabilir(?!) Babamın bu sorusuna Annem tüm nezaketi ve alçak gönüllülüğü ile her seferinde aynı yanıtı vererek “ben yaptım” der. Hemen akabinde Babam, Annem tarafından yapılmış ve hayran kaldığı her yemeğin ardından söylediği şu cümleyi kurar “Çocukar Anneniz bu işi biliyor” . Evet tüm bunlar evimizde değişmeyen bir ritüeldir.